من همونم که هميشه

غم وغصم بي شماره

اونيکه تنها ترين

حتي سايه ام نداره

اين منم که خوبيامو

کسي هرگز نشناخته

اونکه در راه رفاقت

همه هستي شو باخته

هر رفيق راهي با من

دوسه روزي همسفر بود

ادعاي هر رفاقت

واسه من چه زودگذربود

هر کي بازمزمه عشق

دو سه روزي عاشقم شد

عشق اون باعث زجر

همه دقايقم شد

اونکه عاشق بود عمري

از جدا شدن مي ترسيد

همه هراس وترسش

به دروغش نمي ارزيد

چه اثرازاين صداقت

چه ثمرازاين نجا بت

وقتي قد سرسوزن

به وفا نکرديم عا دت

امروزکه ازخواب بیدارشدم همه جاسفید شده بود امسال پاییز چه زود

تسلیم زمستون شد

حسرت نبرم به خواب آن مرداب
که آرام درون دشت خفته است
دریایم و نیست باکم از طوفان
دریا همه عمر خوابش آشفته است

چه شبی بود.شبی آرام وساکت.دراتاق تاریکم درگوشه ای دنج وخلوت درکنارتنهایی نشسته بودم.

ناگهان به ذهنم رسیدکه شمعی به یادت روشن کنم.

سریع برخاستم وبه طرف گنجه ی اتاق رفتم شمعی نیمه سوخته پیداکردم آن رابرداشتم ودوباره به طرف همان گوشه ی خلوت

رفتم.باکبریتی که درکنارم بود شمع راروشن کردم با دیدن شعله شمع دررویاهای همیشگی خود غوطه ورشدم همان طورکه

شعله ی شمع رانگاه می کردم وبه رویاهایم رنگ وبویی تازه می دادم ناگهان پروانه ای به طرف شعله آمد وچندباری به دور

شعله چرخید اماپروانه ی عاشق تاب حرارت شعله رانداشت ودرهمانجا درکنارمعشوق خودبرزمین افتاد.

بادیدن این صحنه اشک درچشمانم جمع شدباچشمان پرازاشک دوباره به شعله ی شمع خیره شدم اینبارچیزی دیدم که باورم

نمی شد.آری چهره ی زیبای توبودکه ازمیان شعله ی شمع به من خیره شده بود وبه من لبخند می زد.

اینبارنیز اشک درچشمان غم زده ام جمع شدامااین اشک شوق بود که بادیدن چهره ی مهربانت ازچشمانم جاری شده بود.

دیروزرفتم مدرسه ای که سال قبل توش درس می خوندم. موقع زنگه تفریحشون بودومن تونستم یکی ازدوستام روببینم

خیلی گرفته وناراحت بوددلیل ناراحتیش روپرسیدم وقتی که اون خبروداداصلا" باورم نمی شد یکی ازبچه های مدرسه

روزقبلش تصادف کرده بودبه حق پیوسته بود می شناختمش همکلاسی دوستم بود اما وقتی این موضوع روفهمیدم هرکاری

کردم چهره اش ونتونستم به یادبیارم.همون لحظه یکی دیگه ازدوستام برگشت بهم گفت بهارمی بیینی زندگیمون به یه تارمو

بسته است.شب وقتی می خواستم بخوابم همه اش به این فکرمی کردم ماباچه رویی می خوایم بارب دیدارکنیم ماکه این همه

گنهکاریم چه طوری می خوایم جواب حساب هامون وبدیم.باهمین چیزهاخوابم برد.

وامروزصبح باصدای پدرومادرم ازخواب بیدارشدم داشتن لباس می پوشیدن که برن بیرون ازشون سوال کردم چی شده

زنداییم که خونه ی مابود گفت که یکی ازهمسایه هافوت کرده وقتی پرسیدم چه کسی واون اسم همسایمون روگفت اصلا"

باورم نمی شد باشنیدن این موضوع یادحرف دوستم افتادم واقعا" زندگی به یه تارمو بسته اس.

اماوقتی که بهاراومدبه جوری ازش جداشی

خیلی سخته یه غریبه به دلت یه وقت بشینه

بعدبهت بگه که چشماش نمی خوادتوروببینه

خیلی سخته که ببینیش توی یه فل طلایی

کاش مجازات بدی داشت توی قانون بی وفایی

مدتهاست که زیبایی برایم ساده ویکنواخت شده وهمه چیزبه سیاهی درآمده دیگرجاذبه های دنیا درمن شوروشوقی ایجادنمی کند

روزهایم باملال وخستگی توام است ازتنهایی به جان آمده ام نه همدمی نه هم صحبتی همچون پرنده ای بی بال وپربسته زندانیم

هم اکنون به مانندزندانی های محکوم به اعمال شاقه به دنبال راهی هستم تاخود را رهابخشم.

سلام به شما دوستان عزیز ازاینکه چندروزی نبودم معذرت می خوام راستش یه کمی کسالت داشتم وباید استراحت می کردم.

دیروز اینجا هوابارونی بود چقدرروزای بارونی رودوست دارم وقتی بوی نم خاک بلند می شه احساس می کنم دوباره متولد شدم.

هر لحظه که از عمرم ميگذرد
به کلمه مرگ بيشتر فکر ميکنم
در حالی که هنوز پيری را تجربه نکردم
از جوانيم هنوز بهره ای که می خواستم نبرده ام
و کودکيم را درونم پنهان کرده ام ....
هيچ کس مرا نمی شناسد
درونم پر از حرفهای ناگفته است
پر از رازهای ناگفته ...
و به خودم افتخار می کنم
چون درد هايی کشيده ام که مرا ساخته است
و چيزهايی می دانم که هيچ کس نمی داند
و پس از مرگم با کالبدم خواهد پوسيد.....

وپائیز برگی دیگر بر دامن غم دار طبیعت به یادگار گذاشت. برگی که از آن تنها زردی و عریانیش را به میراث برد و لگدمال شدن را آموخت زیرپای عابرانی که به صدای شکستن استخوانهایش می خندیدند.و باد سرودی سرد تر از تاریکی در گوش زمان زمزمه کرد و تاریخ به زیور ضجه ای کودکانه آراسته گردید. نیمه پائیز بود, نیمه آبان, نیمه تمام داستانهای بی پایان, نیمه افسانه تنهایی, نیمه...

ســــلام پــائیــــز

اگرمرگ زندگیست وزندگی مرگ پس درودبرمرگ ومرگ برزندگی

که دراین لحظه چه می کشم؟ چه حالی دارم؟

 چقدرزنده نبودن خوب است خوب

خوب درست کنم.

نه گنهکاریم نه بی تقصیریم

من وتو بازیچه تقدیریم